روايت شده است از فضل بن شاذان که گفت شنيدم حضرت امام رضا (عليه السلام) ميفرمود: چون خدا امر فرمود حضرت ابراهيم (عليه السلام) را که ذبح نمايد به جاي اسماعيل گوسفندي را که بر او نازل ساخت.آرزو کرد آن حضرت که کاش فرزند خود، اسماعيل را بدست خود قرباني ميکرد و مأمور نمي شد بجاي او گوسفند بکشد، تا به دلش برميگرديد آنچه برميگردد به دل پدري که عزيزترين فرزندانش را به دست خود بکشد.پس مستحق شد به اين ذبح کردن درجات اهل ثواب را بر مصيبتها.

خدا وحي فرمود بسوي او که اي ابراهيم! کيست محبوبترين خلق من بسوي تو؟

عرض کرد پروردگارا! خلق نکرده اي خلقي را که محبوب تر باشد به سوي من از حبيب تو حضرت محمّد مصطفي (صلي الله عليه و آله و سلم) .

پس خدا وحي کرد بسوي او که او محبوبتر است بسوي تو يا جان تو؟

عرض کرد بلکه او محبوبتر است بسوي من از جان من.

فرمود: فرزندان او بسوي تو محبوبترند يا فرزندان تو؟

گفت: بلکه فرزندان او.

حقتعالي فرمود: پس مذبوح گرديدن و کشته شدن فرزندان او بر دست دشمنانش دل تو را بيشتر بدرد مي آورد يا ذبح فرزند تو بدست تو در اطاعت من؟

عرض کرد خداوندا بلکه ذبح فرزند او بدست دشمنانش دل مرا بيشتر به درد مي آورد.

پس وحي فرمود که اي ابراهيم! بدرستي که طائفه اي که دعوي کنند از امت حضرت محمّد مصطفي(صلي الله عليه و آله و سلم) اند.امام حسين(عليه السلام) فرزند او را بعد از او به ظلم و عدوان خواهند کشت چنانچه گوسفند را ميکشند و به سبب اين مستوجب غضب من خواهند شد.

پس از استماع اين قضيه جانسوز به جزع آمد ابراهيم(عليه السلام) و دلش به درد آمد و گريان شد .پس حقتعالي به او وحي فرمود اي ابراهيم ! فداي کردم جزع تو را بر پسرت اسماعيل . اگر او را به دست خود ذبح ميکردي به جزعي که کردي بر حسين(عليه السلام) و شهيد شدن او و واجب کردم براي تو بلندترين درجات اهل ثواب را بر مصيبت هاي ايشان. و اين است معني قول خدا که فدا داديم او را به ذبح بزرگ. (وَ فَـدَينَاهُ بِذِبحٍ عَظيم) . و در احاديث معتبر گذشت که گوسفند ابراهيم(عليه السلام) از آن چيزهاست که خدا خلق کرده است بي آنکه از رحم مادر بيرون آيد.