خدايا بالهاي پروازم را مي‌خواهم!

در بهشت زندگي مي کردم دو بال روي شانه هايم بود چهره ام نوراني و چشمانم پر فروغ بود.
اما اکنون چهره ام تاريک و نگاهم بي فروغ است !
خسته هستم و پاهاي خسته‌ام تحمل اين جسم سنگينم را ندارد.

دست روي شانه هايم مي‌کشم
خالي هستند و خبري از بالهايم نيست!
بغض مانند سنگ گلويم را مي گيرد احساس خفقان مي‌کنم.

صداي قران به گوشم مي‌رسد
 به ياد بهشت ميافتم.
آنجا که سراي من بود و اکنون نيست.
دلم مي خواهد آنجا باشم آنجا که قصر نور بود.
نزديک خدا بود.

بهشت که بودم نزديکترين جا به خدا جايگاهم بود
روي شانه هايم دوبال سفيد رنگ بود.

پيراهنم ديباي سبز رنگ بود
فرشته اي قشنگ هميشه کنارم بود.
و دلم از غصه عالم خالي بود.

روزي که از بهشت بيرون آمدم همه فرشتگان برايم گريه کردند
آن‌روز از آسمان زميني‌ها باران فرو ريخت اما در آسمان ابري نبود.

لحظه وداع ياد دارم که در نگاه فرشتگان حرفي بود که معنايش را ندانستم.
آن روز بي تفاوت به نگاه آنها از بهشت بيرون آمدم
و زمين دنيا فرش زير پاهايم شد.
در بهشت که بودم هر کجا پا مي گذاشتم لطافت گلبرگها را احساس مي‌کردم

اما اينجا به هر کجا که مي‌روم خار هست و خاشاک و من لطافتي احساس نمي کنم.
آن روز فرشتگان مي گريستند اما من شادمانه مي خنديدم.
آن روز به خدا گفتم نمي خواهم کسي همراهم باشد.

گفتم از اينکه هميشه فرشته اي مرا مراقبت کند خسته شدم و مي خواهم تنها به سفر بروم
به زميني که گمان ميکردم زيباست.

آن روز خداوند نگاهي پر معنا به من کرد و گفت : برو
و من تنها از بهشت بيرون آمدم.

به ياد دارم از همان لحظه که پا از سراي بهشت بيرون گذاشتم احساسي شبيه دلتنگي همه وجودم را در بر گرفت.
و احساس کردم چقدر از خدا دور شدم.

هر قدم که از بهشت دور مي شدم رنگ چهره‌ام، لباس تنم عوض مي‌شد!
حتي بالهايم را از دست دادم!
اما آن روز ذوق ديدن دنيا چشمانم را کور کرده بود.

به ياد دارم آن زماني را که در بهشت بودم.
آن روز خدا به من گفت هر گاه دلتنگ شدم خدا را صدا بزنم و از صميم قلب دعا کنم.
اما من معناي دلتنگي را نمي دانستم.

و خداوند گفت: خواهي دانست.
آنگاه به فرشته اي که در کنارم بود گفت تا دستانم را در کنار هم قرار دهد و به من ياد دهد چگونه دعا کنم.

و من هم اکنون مي دانم دلتنگي چيست؟

کاش هيچ گاه از بهشت بيرون نمي آمدم

کاش از خدا نمي خواستم تنها باشم

کاش همان فرشته را همراهم مي‌کرد، تا مرا از اين تباهي نجات مي‌داد.

بوي خوشي مي آيد همه جا از تاريکي در آمده است و فضا نورانيست
کسي دستهايم را مي‌گيرد و در کنار هم مي گذارد و مي گويد: دعا کن.

باورم نميشود اما او فرشته اي هست که هميشه همراهم بود.

در خاموشي سخن مي گفتم که فرشته لبخندي زد و گفت: از خداوند خواسته بودي که تو را تنها گذارد اما خداوند حتي اگر تو نيز اين را بخواهي او هر گز اين را برايت نمي خواهد و هيچ‌گاه تو را تنها نمي گذارد.

گريه مي کنم آن قدر که نمي دانم چند قطره مي شود؟!
و باري ديگر از آسمان دنيا باران فرو مي ريزد بي آنکه ابري در آسمان باشد!
و من در زير باران اشکهاي فرشتگان که اينبار از شوق بازگشت من مي‌گريستند
براي خودم و همه کساني که چون من بهشت را گم کرده اند دعا مي کنم.

و در حالي‌که به دروازه شهر نور و خانه ام بر مي گردم به خداوند مي گويم:

تو را سپاس که به من فرصتي دوباره  دادي.

سپاس تو را که به من اجازه دادي به سراي خود بازگردم.

فراموش کرده بودم اما در دنيا به ياد آوردم که سراي من آنجا نيست، سراي من بهشت است.

خدايا بالهاي پروازم را مي‌خواهم، پرواز تا ملكوت . . .