حضرت رضا(ع) فرمود:((ان يکونَِِِِِ ذاکرأ غََير ناس و لا بطرأ))،( علت و جود نماز اين است ) که آدمی هميشه هشيار باشد تا گرد و غبار فراموشی حق، بر دل او سايه بيفکند و مغرور نگردد.                      (وسائل الشيعه،ج 3، ص5)

امام رضا(ع) می فرمايند: هر کس مسلمان تهيدستی را ديدار کند و به او سلام دهد، اما متفاوت با سلامی که به ثروتمندان می دهد، روز قيامت، خداوند را ديدار می کند، در حالی که خدا بر او خشمگين است.

امام رضا(ع) می فرمايند: از بهترين نوع صدقه، ياری کردن تو نسبت به ناتوان است.

امام رضا(ع) می فرمايند: کسی که گره از کار مؤمنی بگشايد و شادش کند، خداوند هم در روز قيامت، کار بسته او را می گشايد.

امام رضا(ع) می فرمايند: تميزی و پاکيزگی از اخلاق پيامبران است.

امام رضا(ع) می فرمايند: هيچ بنده ای به کمال حقيقی ايمان نمی رسد، تا اينکه اين سه خصلت در او باشد: دين شناسی، اندازه و برنامه‌ريزی در زندگی و شکيبايی بر سختی‌ها و ناملايمات. 

نمونه‌ای از تعاليم امام رضا(ع)

1- کسی که به زبان، استغفار کند ولی در دل پشيمان نباشد، همانا خود را مسخره کرده است.

2- کسی که از خداوند طلب توفيق کند وليکن سعی و تلاش نکند، همانا خود را مسخره کرده است.

3- کسی که از خداوند از خداوند طلب  بهشت کند ولی در شدائد و سختی‌های عبادت و اطاعت خدا مقاومت نکند و به راحتی تن به گناه دهد، همانا خود را مسخره کرده است.

4- کسی که از آتش جنهم به خدا پناه برد ولی ترک شهوات دنيوی را نکند، همانا خود  را مسخره کرده است.